Terug naar belgie

Eindelijk was de dag daar dan. De dag waar ik al zo lang schrik voor had. Ik moest vertrekken. Ik had mijn volledige bagage gemaakt. Ongeveer 23 kilo. Op de dag zelf voerde mijn tante me naar de luchthave. Mango Daniël Oliver en kristel.
Daar aangekomen moesten we even wachten. Daarna kwamen alle andere afs-studenten van Machala toe, met hun families. Wij zeiden chao tegen onze goede vriend mauricio, en dan ook tegen de families. Het afscheid was niet simpel voor mij. Zo salut zeggen tegen een broer, en een heel goede vriend, daar had ik het echt moeilijk mee. Daarna stapten we op het vliegtuig, en gingen we naar Quito.
In Quito werden we opgepikt door een busje dat ons naar een soort van heel grote jeugdherberg bracht. Daar verbleef ik 1 dag, en dan vloog ik naar België. Op het kamp zelf deden we niet echt veel. We verveelden ons eigenlijk allemaal redelijk hard.
De volgende dag namen we afscheid van de andere afs studenten, en vertrokken we met alle Belgen, Duitsers en Italianen richting Madrid.
Eens daar aangekomen namen we afscheid, en vertrokken we naar Brussel. Daar stond mijn echt familie me op te wachten samen met Arnout. Eindelijk thuis!
Toch blijft het moeilijk voor mij. Ik moet me opnieuw aanpassen. Mijn ‘thuis’ is gedurende mijn 10 maanden eigenlijk een beetje veranderd. Ik voel me meer thuis in Ecuador dan in België. Ik kan het niet echt goed uitleggen, en voor velen zal dit wat raar klinken, maar het is en blijft raar.