tripje naar Nariz del diablo, baƱos en Quilotoa

We werden wakker aan het ongelofelijk mooie Quilotoa lagoon, maar ik voelde me ongelofelijk ziek. Ik had niet veel water gedronken, en de avond voordien hadden we niks gegeten. Ook de hoogste zal zeker en vast meegespeeld hebben, maar ik voelde me echt slecht, en dat vond ik echt spijtig, want ik wou ongelofelijk graag naar het meer wandelen, en terug naar boven stappen. Ik nam dus een dafalgan, en probeerde me wat beter te voelen. We verlieten het hotel, omdat de anderen de wandeling gingen doen. Op 1 of andere manier kon ik mezelf niet tegenhouden om mee te gaan. Ik begon me ook beter te voelen, en besloot om gewoon mee te gaan. Dat was redelijk riskant, omdat de afdaling niet super moeilijk is, maar het terug naar boven gaan heel moeilijk, door de hoogte, en de hellingsgraad. Ik denk dat de frisse lucht me echt deugd deed.
Tijdens het wandelen voelde ik me echt goed. De afdaling was echt een makkie. Daarna besloot ik om terug naar boven te stappen. De andere optie is om 10 dollar te betalen voor een muilezel. Lucia, Hans, Emma, Line en ik besloten om dat niet te doen, en dat was echt een goede beslissing. De tocht was heel zwaar, maar uiteindelijk waren we zo blij dat we het gedaan hadden.
Hierna namen we onze spullen, en keerden we terug. De terugweg verliep vlot, maar op een bepaald moment in de bergen werkten de remmen van ons busje niet meer. De chauffeur kon dit goed opvangen door op de motor te remmen, maar echt veilig voelden we ons niet. We lieten de remmen even afkoelen, en dan was alles weer in orde.