Het eerste contact met de familie

Na de trip naar het middelpunt van de aarde gingen we terug naar het kamp, onze valiezen ophalen en dan reden we verder naar de luchthaven. Inchecken, even wachten, en weg waren we, richting Machala. Ons vliegtuig steeg om 19u10 op. Het was dus donker tijdens het vliegen. We zagen de lichten van de steden echt mooi. Line van Duitsland had schrik van vliegen, dus Hans en ik konden daar wel af en toe echt mee lachen. We landden in Santa Rosa, een dorp op een half uurtje rijden van Machala-city. Toen we onze bagage moesten nemen, ging de schuifdeur van de uitgang af en toe open en dicht, iedereen begon dus opeens heel hard te stressen. Toen stapten we allen vol goede moed naar buiten. Daar stonden alle families hun nieuwe zonen en dochters op te wachten. Er was één familie niet op tijd. Je kan het al raden ... de mijne! Ik stond dus eerst 2 minuten alleen, wat rond mij te kijken, tot ik opeens mijn broer, Emilio, zag die kwam aan gelopen, en me een knuffel gaf. Daarna kwamen mijn mama, nonkel en neefje ook. Na een paar snelle foto's doken we de auto in, richting Machala, een rit van ongeveer een half uurtje. Echt moeilijk was dat. Ze vroegen of ik honger had, en of ik moe was. Ik kon geen antwoord geven ... dus ik lachte maar wat. Ik dacht dat dat het beste was. Toen ik thuis kwam, was alleen mijn papa thuis. Ik knuffelde hem, en was zeer blij hem te zien. Daarna gaf ik hen echte Gentse neuzekes en peperkoek. Dan ging ik slapen, omdat ik zeer moe was.

De volgende dag verveelde ik me een beetje. Ik zat op mijn kamer niets te doen, tot mijn broers thuis kwamen van school. Zij namen mij mee naar de haven. Daar genoten we samen van een magische zonsondergang. Echt super! s 'Avonds gingen we dan ook nog naar het ijssalon van mijn oudere zus, om een superlekker ijsje en gebakje te gaan eten. Op de terugweg zaten we met 9 (!) in één auto.
Tot de volgende!